“Misschien heb ik wel weer een beetje ruimte nodig.” Zei mijn vriend heel voorzichtig afgelopen weekend. De alarmbellen in mijn lijf gingen meteen af. Ik voelde een angstig gevoel opkomen en dacht: ‘O neeee niet weer!’
Elkaar weer missen
Sinds we samen zijn heeft hij twee keer aangegeven dat hij ruimte nodig had. Dat hij even niets wilde plannen samen en dat we dan pas weer gingen afspreken als we dat allebei écht voelden. Wanneer we elkaar misten en naar elkaar verlangden. Hij miste het om mij te missen. Ik heb beide keren ervaren dat hij na een tijdje (twee of drie weken?) weer heel veel zin had om me te zien en als we elkaar dan weer zagen, dat het weer ontzettend fijn was. Net of we weer een frisse start maakten. Dus je zou zeggen dat ik er nu wel een beetje aan gewend zou zijn dat hij daar af en toe behoefte aan heeft en dat ik er relaxt mee om kan gaan. Het had onze relatie de vorige keren eigenlijk juist ook goed gedaan!
Angst en verdriet
Maaaaaar dat was dus even niet het geval. Ik voelde een vette angst opkomen en ook verdriet, precies zoals de keren daarvoor toen hij aangaf ruimte nodig te hebben. Ik wist ook dat hij dit heel spannend vindt om aan te geven en ik wilde er juist COOL op reageren, zodat hij het gevoel heeft dat hij dit gewoon kan zeggen. Dat we alles tegen elkaar kunnen zeggen. Maar helaas pindakaas, dat lukte me niet. Alhoewel, zo ongeveer tien minuten.
Zenuwstelsel op hol
We hebben er het afgelopen weekend veel over gepraat en er zijn verschillende fases langs gekomen. Met de kennis van het zenuwstelsel en de polyvagale ladder kan ik nu zien dat ik ineens uit de ventrale veilige staat ging (blij/ rustig), naar de ventrale onveilige staat (angstig), met af en toe een uitschieter in de sympathische staat (boos/ verdrietig/ paniek). Als de sympathicus actief wordt kom je in actie om het gevaar aan te vechten of er van weg te vluchten. De ‘fight’ of de ‘flight’ staat. Ik ging van verdrietig, naar angstig, naar boos, naar verwijtend, naar kritisch en weer terug naar angstig.
Zenuwstelsel regulatie
(De Polyvagaaltheorie van Steven Porges vormgegeven in het model van Mariëlle Spronck)
Mezelf veilig stellen
Vanochtend kwamen er ineens allemaal inzichten.
Ik zag in dat wanneer mijn lief wat ruimte wil, dat dat voor mij een GIGA trigger is. Ik voelde me afgewezen (hij wil niet bij me zijn!) en ik voelde een diepe verlatingsangst en ook verdriet. Dat zijn voor mij zulke lastige dingen om te voelen dat ik metéén (onbewust) allerlei strategieën in ging zetten om dit niet te hoeven voelen. Mijn zenuwstelsel zag deze tijdelijke ruimte als een groot gevaar; wat als ik verlaten word? Zo’n diepe angst die ik waarschijnlijk als baby opgelopen heb. Mijn zenuwstelsel werd automatisch geactiveerd en ik kwam aan de onveilige kant van de ladder. Eigenlijk waren alle gesprekken afgelopen weekend er van mijn kant op gericht om dit rottige gevoel maar niet te hoeven voelen.Wat ik zoal deed?
Ik probeerde zijn behoefte weg te bekritiseren, ik wilde een cool masker opzetten en begripvol overkomen, ik wilde meteen de auto pakken en wegskeuren zodat ik maar niet teveel zou zijn, ik concludeerde dat dit mij niet gelukkig ging maken en dat het zo niet ging werken (run forrest, run!), ik wilde bij hem kruipen en me vastklampen, ik wilde weten hoe lang dit allemaal ging duren, ik wilde strategieën bedenken om hier mee om te gaan, ik wilde stampen en schreeuwen: “EN MIJN BEHOEFTES DAN?!”, ik wilde het van de positieve kant bekijken… Tsja. Ik wilde van alles en ik deed van alles, maar de angst en het verdriet erkennen en toelaten; NO WAY JOSÉ. En dat ging dus allemaal he-le-maal vanzelf hè, niet dat ik dat bewust aan het doen was.

Niet cool
Ik voelde ook een VET oordeel naar mezelf, dat ik hier nou niet gewoon even cool en relaxt mee om kon gaan. Ik dacht dat mijn vriend ook vast zou willen dat ik hier beter mee om zou gaan dus ik riep uit: “Jij wil dat ik hier heel cool me omga en gewoon zeg: ‘Ja hoor ga maar lekker je eigen ding doen, dan doe ik dat ook. No problemo.’ Nou ik heb dan wel een cool pak aan en roze haar, maar verder ben ik gewoon ECHT NIET COOL, ik ben gewoon een angsthaas! Ik vind dit echt rete moeilijk en doodeng. Nou nu weet je het.”
Erkenning
Ik was dus het hele weekend heel druk bezig met allemaal emoties en daarnaast allemaal strategieën om die emoties niet te voelen. Tot ik vanochtend dacht: ‘Jezus, het is gewoon wat het is. Hij heeft ruimte nodig. Punt. Mijn lijf zit vol met angst, schrik en verdriet en dat voelt gewoon kut. Punt.’ Toen liep ik naar de slaapkamer, waar mijn vriend net wakker werd. Ik vertelde hem wat ik geconcludeerd had. En dat ik het idee eigenlijk ook wel heel mooi vind, dat we even niet afspreken tot we elkaar écht weer willen zien. Dat dat de relatie ook fris houdt en dat het de aantrekkingskracht versterkt. Dat het alleen nogal een trigger voor mij is en dat ik bang ben om verlaten te worden. Toen kwamen de tranen weer en trok hij me omver, tegen zich aan.
Nieuw inzicht
Hij kon me heel helder uitleggen wat hij nu precies voelt en waarom hij dacht dat de ruimte ons juist goed zou doen. En toen realiseerde ik me dat hij met die ruimte juist voor mij kiest, in plaats van mij afwijst. Hij wil namelijk dat onze relatie goed blijft! En hij voelt dat hij deze ruimte daarvoor nodig heeft.
Een dag later voel ik dat de rust weer terug is, mijn zenuwstelsel is weer gekalmeerd. Yes! Een groot verschil is ook: Ik houd me niet in om contact op te nemen, ik maak me niet klein om hem ruimte te geven. Dat deed ik voorheen wel en dan voelde ik me heel rot. Ik ging compleet in de aanpassing om hem maar alle ruimte te geven, terwijl hij dat eigenlijk niet eens gevraagd had. Nu neem ik contact op wanneer ik daar zin in heb en als hij dat niet fijn vindt kan hij dat aangeven. Wat een verschil!
Het bijzondere is dat ik nu ineens ook een hele fijne ruimte voel. De angst voor verlating overschaduwde mijn eigen behoefte aan alleen zijn. Gisteren ben ik na het geven van mijn dansles bij hem om de hoek naar huis gereden. Normaal gesproken zou ik dan bij hem blijven slapen. Ik voelde me heerlijk na de dansles en zo reed ik ook naar huis. Daarna stapte ik lekker in mijn eigen bed en ik werd heerlijk uitgerust en tevreden wakker. Helemaal in mijn eigen vibe. Nu we dit weekend niet gaan afspreken heb ik ineens een lege agenda. Wat een cadeautje eigenlijk! Ik ga proberen hem ook leeg te houden, zodat ik kan lummelen en precies doen waar ik zin in heb in het moment.
Regulatie-lijstje
Voor als ik nu de komende tijd toch weer angst voel opkomen, heb ik een regulatie-lijstje gemaakt. Activiteiten die mij helpen om te ontspannen, dingen die mij voeden.

Zoals Mariëlle Spronck zei: “Als er veel signalen zijn die jouw zenuwstelsel doen alarmeren en je onveilig laten voelen, moet je er heel wat ‘veilige’ signalen tegenover stellen om weer aan de andere kant van de ladder te belanden!”

Dingen die me helpen om mijn zenuwstelsel te reguleren (ontspannen):
* Er met vriendinnen over praten
* Knuffelen
* Ruimte geven aan mijn verdriet
* Dansen
* Erkennen dat ik soms een angsthaas ben
* Schrijven (tadaaa: blog)
* Wandelen
* Heel lief voor mezelf zijn
* In mijn bath bucket gaan
* Een dutje doen
* Het huis opruimen
* Een lekker kopje warme chai latte drinken

Ik begin maar eens met een dutje midden op de dag.
Welterusten!

P.s.: In deze video legt Mariëlle Spronck haar model uit van de polyvagale ladder. Ze vertelt over hoe je zenuwstelsel werkt en waar je je kan bevinden op de ladder. Het heeft mij enorm geholpen om te snappen in welke staat ik mij bevind en hoe ik daar mee kan omgaan. Ze geeft ook allerlei trainingen en workshops over The Wheel of Consent en het zenuwstelsel. Ik volg nu de ‘Wheel of Consent Mastery Group’ training bij haar. Hier vind je haar website.

P.p.s.: In deze video vertelt Esther Perel over verlangen in een langere relatie. Het lijkt er op dat mijn vriend precies aanvoelt wat zij vertelt!