Over verliefdheid, Human Design en basisbehoeftes

Over verliefdheid, Human Design en basisbehoeftes

De afgelopen maanden waren m’n lief en ik vooral in de weekenden zoveel mogelijk bij elkaar. We konden van vrijdagavond tot maandagochtend in een héérlijke liefdesbubbel zitten samen en op het poepen na iedere seconde bij elkaar zijn. Want, als je daar allebei zin in hebt en het is superfijn, waarom niet?

Ik kreeg wel steeds vaker een soort moe gevoel na het weekend. Alsof ik niet echt kon opladen van die vrije dagen. Gek vond ik dat, want we lummelden wat af. De hele dag in bed liggen, beetje koken, filmpje kijken, kletsen.. Of naar een feestje en dan twee dagen samen bijkomen. Kijk dat je niet uitrust van een feestweekend is logisch, maar ik was niet bezig met werken, of dingen die moesten. Hoe kan je daar nu niet van bijkomen?

Vaak voelde ik als ik weer met m’n verliefde hoofd uit die bubbel kwam wel: Oei dit en dit en dat had ik eigenlijk moeten doen, maar goed dat doe ik dan morgen wel. M’n huisje was bijvoorbeeld eigenlijk altijd rommelig en de was stapelde ook op. Ik stak m’n kop in het zand voor dingen die ‘moesten’ en zei tegen mezelf: Ik mag toch zeker in het weekend wel lekker niets doen en alleen maar genieten?

Gisteren kreeg ik ineens een inzicht. M’n lief had aangegeven op vrijdag en zaterdag even iets voor zichzelf te willen doen en dus niet af te spreken. Ik moest behoorlijk wennen aan het idee want dit was hét weekend zonder kindjes en dus ons weekend! En we hebben al zo weinig dagen dat we samen kunnen zijn en niets hoeven. Ik vond het dus eigenlijk maar niks.

Ik ging alleen naar een feestje waar hij mee naar toe zou en had ontzettend veel lol met m’n vriendinnen. ‘Hm ook wel eens lekker, al m’n aandacht bij m’n vriendinnen en niet bij hem.’ Ik dronk niet, want ik zou terug naar de camping rijden ‘s nachts. En ja hoor, toen ik zaterdag wakker werd, alleen in mijn heerlijke bed, voelde ik hóe fijn het was om in de stilte te zijn. In mijn prachtige boshuisje met de vogels als wekker. Ik startte de dag met een fijne meditatie, danste nog wat, zat even met mijn snoet in de zon.. en alles op mijn eigen tempo, wanneer ik er zin in had. Ik werd gewoon helemaal Zen!

Na een danslesje via Zoom voelde ik: ‘Ik wil verdwalen in het bos!!’ Dus ik toog op mijn barefoot-schoenen het bos in. Wat ik toen ervaarde was zo mooi! Ik kon het bos voor het eerst (sinds jaren?) écht binnen laten. Ik verwonderde me over de zachte mosjes (alles voelen!), het licht door de blaadjes, de fijne nerfjes, de lichtgevende nieuwe dennentakjes.. Ik kon voelen hoe het bos me omarmde. ‘Hee daar ben je!’

Met iedere stap die ik zette kwam ik meer thuis bij mezelf. En ik voelde potjandikkie hoe ik aan het opladen was! Ineens kwamen er een paar tranen, ‘Jezus wat heb ik het gemist om zo thuis te zijn in mezelf, los van wie dan ook.’ Ik realiseerde me dat ik de afgelopen maanden bijna continu met Lootje, of met m’n lief, of met beide was geweest. En áls ik alleen was was dat omdat ik een werkdag had, dan kon ik niet ontspannen.

Ineens viel het kwartje (weer). Ik ben dus een Projector (Human Design) en neem met mijn laserbeam aura continu de vibe van mensen in me op. Ik absorbeer hun energie. Zo kan ik mensen goed lezen, voelen wat er nodig is om de levensenergie weer te laten stromen. Heel handig als je danslessen geeft! Daarnaast heb ik 7 van de 9 centra ongedefinieerd(soort van open), wat betekent dat in die 7 centra de ideeën, emoties, inspiratie en energie etc. van anderen binnenkomen. Geheel automatisch. Ik word als het ware opgevuld door de mensen om me heen. Het is dus best lastig om mezelf goed te voelen als ik bij een ander ben. Om mijn behoeftes op tijd te voelen en goed voor mezelf te zorgen.

En gisteren realiseerde ik me; als ik met iemand anders in het bos ben, is mijn focus bij die ander. Die laserbeam doet gewoon z’n werk. Ik voel de ander in mij. Dan is er dus weinig ruimte over om het bos helemaal toe te laten! Toen ik zo alleen door het bos liep was het alsof ik voor het eerst in weken écht kon zakken. Gewoon lekker stil zijn. Mooie inzichten krijgen. Genieten van de mosjes. Alsof ik de stilte in mezelf eindelijk weer kon voelen.

Het is een gave en een cadeau dat ik mensen kan lezen en aan kan voelen hoe hun levenskracht weer kan stromen, maar als ik teveel onder de mensen ben, raak ik de verbinding met mezelf en mijn behoeftes kwijt. Dan is er meer chaos in mijn hoofd, dan krijg ik het kip-zonder-kop-gevoel en ren ik achter de feiten aan. Ik voel me gewoon niet senang.
Moet je nagaan hoe intens het is als jouw systeem continu input krijgt zonder er van te kunnen bijkomen! Die laserbeam wil af en toe ook chillen weet je. Ik ga er de komende tijd dus extra op letten en meer van die heerlijke Mila-dagen inplannen.

Met dank aan m’n lief die eerder voelde dan ik dat ie me-time nodig had. (Ookal vond ik het eerst stom.)

De Naakte-Ui-Toestand

De Naakte-Ui-Toestand

OJA!!!! Dat hoort ook bij diepe liefde en intimiteit. De naakte-ui-toestand. Ik wist het nog maar vaag, dat dat er ook bij komt kijken. Wat kun je je toch kwetsbaar, onzeker en angstig voelen als mensje zeg! Wat ik graag zou willen oefenen is om mezelf met al m’n liefde te omarmen als ik me zo voel. Ik kan namelijk best een strenge tante zijn als bepaalde ‘ongewenste’ gevoelens langskomen. Dat was ik voor het gemak ook even vergeten.

Tsja en die afwijzing van mezelf is de grootste boosdoener volgens Jan Geurtz. Dat geloof ik wel. Ik voel me namelijk zéér rottig als ik aan mezelf (mijn goedheid) twijfel, of als ik bepaalde gevoelens of behoeftes genadeloos hard afkeur. Maar goed. Ik zit nu dus in die naakte-ui-toestand. En ik heb ontdekt dat er verschillende reacties mogelijk zijn. Ik heb er maar even een lijstje van gemaakt:

1) Heel hard wegrennen en me verstoppen tot het over is. (En iedereen die dichtbij komt wegbeuken)

2) Er van alles van vinden en mezelf héél erg verschrikkelijk stom vinden. ‘Hoe durf je dat te voelen mens! Wat belachelijk! Wat vreselijk onzinnig! Stel je niet zo aan!’

3) Me terugtrekken in m’n bed, mijn janklijst aanzetten en héél hard huilen. Liefst met een knuffel of kussen in mijn armen.

4) Een pot dans-schud-schop-huil-brullen en dan al mijn gevoelens op papier zetten.

5) AL mijn moed bijeen rapen, over een Mount Everest van een drempel heen stappen en aan m’n liefje vertellen wat ik voel. “Oké ik ben dus knetterjaloers/onzeker/bibberig/allenig én ik wijs ‘t allemaal af.”

6) Aan m’n kleine bange Milaatje vragen wat ze nodig heeft. En dan uitreiken naar iemand (AAAAAAAAAH!! Brrrrr!!! ENG!) en vragen of hij/zij dat aan mij kan geven. (Ik kan het ook proberen aan mezelf te geven, maar soms is het gewoon fijn om vastgehouden te worden door iemand anders)

Het is best een heel proces om op Optie 5 of 6 te kiezen. Eerst moet ik door hebben dat ik me inderdaad zo kwetsbaar/ bangig voel. Dan nog even al m’n bescherm-mechanismen trotseren. Die staan er niet om te springen namelijk, om optie 5 of 6. Ze geloven namelijk heilig dat dit toch echt wel m’n Állerlelijkste, gruwelijkste afstotelijkste kanten zijn. Ze zijn er dus ook van overtuigd dat mijn liefje dat ZEKER ook zal vinden en het per direct uit zal maken. En ik ben stapeldol op hem, dus er zit een risico aan vast, aan optie 5 en 6.

Gelukkig staan die bescherm-mechanismen nu al een paar keer vol verbazing toe te kijken hoe die man van mij dan zegt: “Kom maar hier, dan omarm ik je me al mijn armen en mijn liefde.” Waarna ze ook nog met hun mond open aanschouwen hoe hij me lief heeft mét die onzekerheden, angsten en lelijkheden. Die toch ineens een stuk minder lelijk lijken daarna.
Bijna menselijk.
Best … een beetje mooi zelfs?

Wat ik ook vaak vergeet, als ik in de weerstand voor die gevoelens zit (‘O NEEEEEEEE, GAAN WE WEER!! Het was net zo leuk!’)  is wat voor moois er ontstaat ná die doodenge kwetsbaarheid-biechtsessies. Als ik zo’n kant van mezelf die ik zo stom vind heb durven laten zien en zelfs gevraagd heb of hij me wil knuffelen en koesteren.. Dan komen we samen in een hele bijzondere, zachte ‘After-Shit-Zone’.
Er ontstaat zo’n heel intiem prachtig moment waarbij alle muren, laagjes, of schilletjes afgevallen zijn. Alle poorten zijn open en de liefde stroomt vrij. We kijken even binnen in elkaar ziel en lieven alles wat we zien.
En als die lichamen elkaar dan vinden… De heerlijkste vrijpartij die er bestaat!

Er valt dus best wat voor te zeggen om gewoon meteen Optie 5 en 6 in te zetten. Best gek dat ik vaak weer vergeet wat voor moois er uit kan komen. Dat ik dan tóch weer die giga drempel kan voelen om die super kwetsbare stukkies van mezelf te laten zien. Maar goed, ik zal vast nog wel es heel hard wegrennen of mensen wegbeuken. Of mezelf te streng toespreken.
“Geeft niks mama!” Zou Lootje zeggen.

Ontelbaar veel wegen naar Opwinding

Ontelbaar veel wegen naar Opwinding

Masturberen begint met aanraking en seks is penetratie.

Dat is wat ik jarenlang heb gedacht.
Maar langzaam aan begin ik te ontdekken dat er veel meer manieren zijn om opgewonden te worden dan ik ooit had kunnen bedenken. Er gaat een wereld voor me open!

Eerst leerde ik over de Erotische Typen en dat er verschillende manieren zijn waarop je ‘bedraad’ kunt zijn. Dat de ene mens dus op een heel andere manier opgewonden wordt, dan de andere.
En binnen dat Erotische Type is er dan al een enorme wereld van spannende nieuwe dingen mogelijk. Als je namelijk een beetje weet in welke richting je het moet zoeken, en je leert steeds beter hoe je jezelf écht kan plezieren en voeden, dan is het net of je lichaam steeds meer open gaat. En of je ook écht steeds meer gaat voelen.

Ik zoek het nu in het subtiele, de anticipatie, het energetische spel. En hoe meer ik daar in duik, hoe gevoeliger ik word! En hoe gevoeliger ik word, hoe meer er mogelijk wordt. Met gevoeliger bedoel ik: Ik neem steeds subtielere sensaties waar! Laatst nog kwam ik in een heerlijke héle licht opgewonden staat van zijn, toen ik met al mijn aandacht naar mijn voeten ging.

Mijn voeten?! Ja mijn voeten! Ik zat gewoon een boek te lezen aan de keukentafel, mijn dochtertje op mijn schoot. Ze zat lekker te tekenen en was in haar eigen wereld, en tegelijkertijd dicht bij mij. Ineens realiseerde ik me hóe ontspannen ik eigenlijk zat te zijn. WOW! Ik stopte met lezen en bracht even mijn aandacht naar mijn voeten. Die trokken mijn aandacht. En ín mijn voeten voelde ik heerlijke subtiele warme tintelingen.. Hoe meer ik er op lette, hoe beter ik het kon voelen en hoe meer ik er van kon genieten. Zo zat ik daar een tijdje, de energie in mijn voeten te voelen. En de rest van mijn lichaam ontspande totaal.
Sowieso een tip- die voeten, want met je aandacht in je voeten zijn, trekt mij meteen uit mijn hoofd in mijn lijf. Ik zak meteen een paar verdiepingen.

Toen ik nog meer gericht was op het ‘standaard’ voorspel om opgewonden te worden: Zoenen, strelen, likken, friemelen, sloeg ik gewoon een hele wereld over. De wereld vóór de aanraking! Het fluisteren, de spannende berichtjes, mezelf een erotisch verhaal vertellen, met mijn aandacht mijn lichaam strelen in plaats van met mijn handen..
Ongelooflijk wat er allemaal mogelijk is voor die eerste fysieke aanraking.

Het grappige is, dat ik tijdens tantraworkshops mateloos gefrustreerd kon raken, omdat ik al die energetische shit gewoon niet voelde. Dan zag ik zo’n demo met een vrouw die wild lag te kronkelen terwijl een man met zijn handen boven haar lichaam bewoog. Ik implodeerde totaal als daarna de hele zaal lag te kronkelkreunen terwijl ik met man en macht ook iets probeerde te voelen, maar ik niets kon waarnemen. Dan dacht ik: “JA en leg GVD nu maar eens uit hoe ik dat OOK kan ervaren ja!? AARGH!”

Nou, inmiddels voel ik dus gelukkig véél meer en ik ben laaiend enthousiast. Te meer omdat je het in je eentje ook zó goed kan doen! Echt waanzinnig wat er allemaal mogelijk is en welke werelden er nog liggen te wachten om ontdekt te worden.
Tijdens The Juice in November gaan Arati en ik héél veel prachtige subtiele deurtjes laten zien, waardoor je nog véél meer paadjes naar het land van opwinding zult gaan ontdekken!
Oja en Jo en ik gaan zeer binnenkort ook van start met de Sensual Play Nights voor koppels! Daar kun je samen op ontdekkingsreis.
Ik kan niet wachten om je te gidsen!

Liefs, Mila

(picture by Yoann Boyer // Unsplash)

Boosheid niet toegestaan

Boosheid niet toegestaan

Boosheid niet toegestaan

Mocht jij vroeger onredelijk en boos zijn? Gewoon de kamer uitstormen en de trap op denderen als het even allemaal te veel was? Lieten je ouders je ook echt even alleen op je kamer als je schreeuwde: “Laat me met rust!!!”
Of werden je ouders altijd nét iets bozer dan jij was, zodat je wel moest dimmen? Of nog erger, waren ze diep gekwetst en verdrietig als jij zei: “Nu even niet mam!!!”

Dan is er een grote kans dat het archetype De Wilde Vrouw (of de Wilde Man natuurlijk) flink onderdrukt is geraakt. Dit kan je merken aan dat je het moeilijk vindt om je grenzen goed te voelen, dat je de neiging hebt teveel van jezelf te geven in het contact met anderen. Dat je bijvoorbeeld vaak pas na een gesprek voelt dat je er eigenlijk na 10 minuten al klaar mee was, maar dat je uit beleefdheid een half uur langer bent blijven kletsen.

Schuldgevoel is een groot signaal van een onderdrukte Wilde Vrouw. Als je je vaak schuldig voelt, ga je waarschijnlijk vaak over je eigen grenzen. Als je met iemand afgesproken hebt, maar je bent eigenlijk te moe, zou het het beste zijn om de afspraak te verzetten. Maar je schuldgevoel kan er dan voor zorgen dat je het tóch maar gaat doen, om de ander niet tekort te doen. Dus je gaat over je eigen grens, om er voor de ander te zijn.

Ik kom dit stuk nu enorm tegen met mijn dochtertje. Voor Lóa wil ik alles doen en ik voel me heel snel schuldig. Als ze bijvoorbeeld ‘s ochtends vroeg meteen gilt: “Mama ik heb hónger!! Ik wil pap!!” heb ik soms nog echt even een momentje nodig om wakker te worden. Ik wil eigenlijk het liefst eerst even 15 minuten rollen over het vloerkleed, of even yoga doen. Even 15 minuten voor mezelf zorgen, voor ik voor een ander zorg. Ze is inmiddels drie jaar en kan best even 15 minuutjes wachten voor ze ontbijt krijgt. Toch speelde mijn schuldgevoel vaak op en dacht ik: ‘Ach wat maakt het nu uit of ik haar eerst even ontbijt geef, dan kan ik daarna toch even iets voor mezelf doen.’ Maar ja, zo leert ze dus niet dat mama ook behoeftes heeft..

Er kwam een verandering toen Johan op de maandagen ouderschapsverlof nam en dat de ‘papa-dag’ werd. (Voor iedereen allergisch gaat reageren, ik heb 2 ‘mama-dagen’ per week en er zijn ook 2 ‘opvang-dagen’, dus ik vind het goed verdeeld en dit maakt het helder voor Lóa wie er voor haar is.) Lóa wilde met mij opstaan, maar ik zei heel duidelijk: “Je mag met me mee naar beneden, maar het is papa-dag, dus ik ga voor mezelf dansen. Als je iets nodig hebt kan je dat aan papa vragen.” Ze leek er mee akkoord te gaan, maar toen ik de muziek opzette zei ze: “Nee, niet die muziek! Ik wil die niet!” Ik zei: “Lóa, dit is mijn moment, je mag hier zijn, maar ik doe nu iets voor mezelf. Ik kies de muziek.” Even later was ik aan het dansen en over de vloer rollen, en ze danste om mij heen. Toen zei ze: “Mama! Mijn handjes vast!” ze wilde samen dansen. Ik: “Nee Lo, ik dans voor mezelf. Jij mag om me heen dansen, maar ik doe wat ík wil nu.”

Voor het eerst voelde ik super helder dat er gewoon iemand anders was die voor haar kon zorgen en dat ik NU tijd voor mezelf wilde. Ze begon het te begrijpen en liet me mijn ding doen. Daarna heb ik ook een keer een meditatie zitten doen in de woonkamer, met oortjes in. Op een mama-dag! Ze ging eerst weer even in protest, maar ik zei: “Ik leg het één keer uit, ik ben nu aan het mediteren en daarná maak ik pap. Ik praat nu niet meer terug als je tegen me praat.” Ik sloot mijn ogen en negeerde haar daarna, terwijl ik luisterde naar de meditatie. Uiteindelijk kroop ze op mijn schoot en heeft ze 20 minuten lang tegen me aan gelegen, diep ontspannen. De keren daarna accepteerde ze het veel sneller en ging ze lekker zelf spelen tot ik er weer voor haar was.

Toch zijn er nog heel veel momenten, vooral de laatste paar weken, dat dat schuldgevoel er voor zorgt dat ik niet helder genoeg ben naar haar. Als ik bijvoorbeeld heel moe ben en papa zou haar tanden poetsen en naar bed brengen, kan ze soms heel dramatisch gaan huilen dat mama haar tanden moet poetsen. Te vaak denk ik dan ‘Ach, laat ik het maar even doen, dat is voor iedereen makkelijker.’ En zo ga ik te vaak over mijn grens, omdat ik haar niet tekort wil doen. Eigenlijk geef ik mijn grens pas écht helder aan, als ik echt doodmoe ben, of als ik al ver over mijn grens ben gegaan.

Behoorlijk confronterend en prachtig tegelijk, want zij leert mij als geen ander dat ik hier nog in kan groeien. Dat mijn Wilde Vrouw ook zo vrij wil zijn als haar Wilde Vrouw. Dat ik op tijd mijn grenzen wil leren voelen en ze dan, met of zonder schuldgevoel, gewoon op tijd wil uitspreken. Ruimte voor mezelf creëren. Alleen dan, als ik goed voor mezelf zorg, leef ik het voor aan Lóa. En kan zij ook voor zichzelf leren zorgen. Haar grenzen durven uitspreken.

Anders leef ik haar voor dat je als vrouw jezelf altijd op de tweede of derde plaats zet en zal ze deze cyclus voortzetten. Dan zal ze toch gaan voelen dat haar behoeftes er niet echt toe doen, omdat ze ziet dat ik mijn behoeftes steeds opzij zet voor haar behoeftes. En dan zal ze, ookal geef ik haar wel alle ruimte om haar boosheid en frustratie te uiten, tóch die Wilde Vrouw gaan onderdrukken. Omdat ze ziet dat ik dat ook doe. Omdat ze ziet dat ik niet goed voor mezelf zorg.

Is dit herkenbaar? Vind jij het ook moeilijk om je grenzen aan te geven? Mocht je vroeger niet boos zijn? En als je mama bent, word jij ook uitgedaagd door je kinderen om je eigen behoeftes wél serieus te nemen?
Ik hoor het graag!

P.s.: Geen ongevraagd advies aub, je herkenning delen is wel heel welkom.

How to feel attracted to your partner again

How often does it happen that you are in your zone, busy with cooking, when your partner suddenly spanks your bum? And you feel like ‘WHAT THE FUCK?? Where did that come from?!’
But when you turn around and you see his happy face, you say nothing about it.

Or, when you’re waking up in the morning, in ‘the spoon’ with your man, and then his morning glory rises. You feel it sticking in your bum and you’re like: ‘Noo nooooo, too much! I’m not even awake yet!’  but you tell yourself: ‘Come on, don’t be such a pussy, it’s your man!’  And you say nothing and lie still…

Or when you’re on your way out, to your work, and you want to give your partner a quick kiss, but she wraps her arms around your neck and makes it a looooong kiss, with lots of tongue and even eye contact afterwards!! And you’re on your way out! No time!!

But hey, she’s your woman. And she’s smiles so sweet..
And she’ll definitely feel rejected if you unwrap yourself.
Or if you would pull your head back to stop that kiss.
It’s just not worth the trouble right?
And you don’t have time for shit now! YOU’RE ON YOUR WAY TO WORK!

So you endure it.
You wait until it’s over, but your mind is already out the door.
It’s just a small thingie right, you love your partner and you don’t want to hurt him/her.
After all, her intention is good!

What if I’d tell you that every time you’re enduring your partner’s affection, you’re making him/her less attractive?
What if, every time you join in on that snog, when you’re not feeling it, you are ruining your sexual chemistry a bit more?
Because that moment when you don’t like the way he/she touches you, you’re connecting your partner to a not-nice-experience. So your body registers: ‘NOT YUMMY’.

And slowly but surely, your partner loses his yumminess! And you feel less and less attracted to your partner. You can even feel disgusted by him/her from time to time.
So these small thingies turn into a big thing!

So, if you want that attraction BACK, if you long to feel that yearning to EAT your babe alive again:
speak your mind!!!
Wade through that uncomfortable mud and make time for an honest conversation.
Give each other time (let’s say set a timer at 7 minutes pp) to tell all the ways of touching you don’t like so much. Or when it is just a bit too fast, too strong, too sudden. Or with too much saliva.

And then take another 7 minutes each to tell each other what you DO like a lot. That you love it when he hums in low tones while you lie on his chest. Or how he kisses your forehead when he leaves. Or how she massages your shoulders for a few minutes after dinner.
Or, when you’re getting it ON you know, that he kisses your neck first, and after that bites your ear gently. And that he postpones that moment of THE KISS a while, kissing your cheeks, the back of your neck.. So your lips get to LONG for his!

It might be uncomfortable at first, and yes, it might be hard to hear some of these honest sharings.
But it’s so fucking worth it!!

The critical masculine gaze

 

What do you experience when you see this video?
Do you like watching it?
Do you maybe even feel arroused by watching it?
Or do you think: ‘Jeezz does she really have to show that here to everyone on social media? What does she want to get out of it? She must be an attention-addict.’
Or: ‘Pleasing your man like that is so disempowering!’
Do you often find yourself comparing yourself to other more beautiful/ more flexible/ more daring/ whatever whát more women?
Who doesn’t know this feeling! I think all women in western society do. You could call it ‘the critical masculine gaze’.
It is when you compare yourself to what you see on tv and in the magazines, when you see yourself with the eyes of a critical man.
OR, when you look at another woman who seems to fit this image and it makes you feel shit about yourself.

A LOT of women internalized this gaze. It’s like they’re wearing sunglasses. They really experience the world through this lens and can’t stop comparing, judging and feeling insecure about their bodies. They are looking at themselves and others through the lens of what they think men want.

The moment I became aware of my sunglasses, was when I started flirting with women. When I admitted to myself I longed to make love to a woman, I asked myself: ‘So then, what is actually my type?’
I started to look around with different eyes. I looked around to see and feel which woman I would want to be intimate with. The result was a big surprise for me at the time. I was at a dance party when I saw a woman dancing. She was completely enjoying her dance and her body moved very sensually, in a natural and beautiful way. I could see she was totally IN her body and her dance, because I could feel it so well in my own body, while watching her. It arroused me.
Her body was very curved, which I found beautiful. When I imagined our bodies together, naked, I could already feel how soft she would be and how amazing our bodies together would feel.
Without even feeling her skin, or sensing her body, I could already FEEL her.
And I was so surprised! She was way rounder and more curved than I am.

I thought to myself: ‘WOW!!! If I find a ‘full’ woman so beautiful and sexy, WHY the hell do I often judge my own belly? Why do I want it flatter and more muscled? Why do I try to fit into an image of a skinny woman, when actually I like round women more???’

It really was an epiphany.
My critical masculine glasses had fell off and I saw women from my own perspective. From what I truely believed was sexy. I discovered that I often am mesmerized by women that are embodied, sensual and, well, curved.

Rounder than I am.

Since I consciously practice to fully receive a dance of another woman, and with that, allowing myself to fully enjoy that (to feel pleasure and arousal, or a warm heart, inner smile) , I don’t have to feel shitty anymore. It doesn’t give me a bad feeling, it gives me pleasure!
That switch is everything.
The thing that is super important when you want to get rid of your critical masculine gaze is:

Embodiment.

Coming back to your own body.

To your own experience.

Coming back to your senses.

Because it’s impossible to judge your soft belly when you feel it with your hands and fully enjoy the soft, warm skin. And how you can softly push into your belly without hitting your bones. When that belly is giving you pleasure. It truly is the softest part of your body!!
When you take time to open all the senses in your hands, when you feel your soft skin, you are IN your body.
And not in your mind.
It is impossible to judge then, because all judgement comes from the mind.

That’s why sensual dance is a super strong antidote to the critical masculine gaze. It pulls you right back into your body, into your senses, into the NOW.

If you long to drop those glasses too and to start embracing, loving and enjoying your body much more, you are welcome to join my online sensual dance classes, or dive deep with ‘The Juice- intensive’!